Van fotografie naar boekhouding, marketing, sales, adoptie en uiteindelijk digitale transformatie. Het carrièrepad van Femke Cornelissen is allesbehalve rechtlijnig, maar juist daardoor kijkt ze anders naar technologie. Als Chief TransformationOfficer en Chief Copilot bij Wortell, Microsoft MVP en oprichter van Dutch Women in Tech zet ze zich in voor meer zichtbaarheid, verbinding en diversiteit in de sector. “Je kunt pas worden wat je ziet.”
Hoe is jouw carrièrepad verlopen en wat waren belangrijke kantelpunten?
Rechtlijnig is het nooit geweest. Ik ben begonnen achter een camera, met mijn eigen fotografiebedrijf. Daarna kwamen boekhouding, marketing en inside sales. Op papier een hoop verschillende rollen. In de praktijk precies de route die me hier heeft gebracht.
Het eerste echte kantelpunt was de overstap naar adoptie. Ik ontdekte dat technologie zelden het probleem is. Mensen die niet worden meegenomen, dát is het probleem. Dat inzicht heb ik nooit meer losgelaten.
Het tweede kantelpunt was durven kiezen voor zichtbaarheid. Podium pakken, schrijven, een community bouwen. Niet omdat ik zo graag op een podium sta, maar omdat er te weinig vrouwen op stonden.
En nu ben ik Chief Transformation Officer. Eigenlijk doe ik elke dag nog steeds hetzelfde als achter die camera: kijken wat er echt gebeurt en het scherper maken.
Waarom verwacht je dat de komende jaren meer vrouwen kiezen voor IT en cybersecurity?
Omdat het werk verandert. Tech was lang een gesloten club met een hoge technische drempel. Kon je niet coderen, dan hoorde je er niet bij.
Dat beeld klopt niet meer. AI haalt een groot deel van die technische drempel weg. Wat overblijft, is het echte werk: begrijpen wat een organisatie nodig heeft, vertrouwen opbouwen, gedrag veranderen en risico’s inschatten.
Cybersecurity is daar het mooiste voorbeeld van. Dat gaat allang niet meer alleen over code. Het gaat over mensen, over gedrag en over de vraag wie je vertrouwt en waarom.
Dat is precies het werk waar veel vrouwen al jaren goed in zijn. Alleen stond er nooit het woord tech op.
Dutch Women in Tech groeide uit tot een beweging met tweeduizend actieve professionals. Wat was de aanleiding om dit platform te starten?
Heel eerlijk? Ik was het zat om de enige vrouw in de zaal te zijn.
Ik zat op events, in klantgesprekken en op podia, en telde steeds hetzelfde aantal vrouwen. Bijna geen. En ik dacht: dit ligt niet aan een gebrek aan vrouwen. Dit ligt aan een gebrek aan verbinding.
Dus in plaats van te klagen, ben ik gaan bouwen. Eerst een klein groepje. Vrouwen die elkaar konden vinden, vragen konden stellen en elkaar konden voordragen voor dat ene podium of die ene rol.
Dat het is uitgegroeid tot tweeduizend professionals zegt niet dat wij zo slim waren. Het zegt vooral hoe groot de behoefte was. Die vrouwen waren er altijd al. Ze hadden alleen geen plek om samen te komen.
Wat maakt het Women in Cyber-programma zo succesvol?
Voor mij zit het succes in één woord: celebration. Geen fix-the-women-programma. Geen zaal vol goedbedoelde tips over hoe je zelfverzekerder moet overkomen.
We draaien het om. We maken zichtbaar wat vrouwen in cyber nú al presteren en geven hen een podium. Want je kunt pas worden wat je ziet. Als een vrouw nooit iemand als zichzelf in dit vak tegenkomt, blijft het abstract.
De cijfers liegen niet. We hebben ruim achthonderd vrouwen mogen verwelkomen in het programma die nog geen achtergrond hadden in tech.
Hoe ontstond het idee voor het Donald Duck-tijdschrift over AI voor basisschoolkinderen, en wat heeft het opgeleverd?
Het was een innovatief project met meerdere partners. We vonden dat jonge kinderen al vroeg het juiste verhaal over AI moeten meekrijgen. Het was een van mijn hoogtepunten van het afgelopen jaar om na te denken over wat kinderen hierover zouden moeten lezen.
Inmiddels hebben we ook lespakketten gemaakt voor scholen. Daarmee blijft het niet bij inspiratie, maar kunnen leerkrachten het onderwerp ook concreet behandelen in de klas.
Je geeft ook lezingen op middelbare scholen. Wat merk je aan het beeld dat jongeren hebben van tech?
Dat het beeld schrikbarend smal is. Vraag een klas wat iemand in tech doet en je krijgt tien keer hetzelfde antwoord: een jongen achter een scherm die in zijn eentje zit te programmeren.
Niemand noemt het gesprek met een klant. Niemand noemt creativiteit, ethiek, samenwerken of iets bouwen dat mensen echt helpt. Terwijl dát het werk is.
En het valt me op hoe vroeg dat beeld al vastzit. Bij meiden hoor ik rond hun twaalfde al: dat is niks voor mij. Ze hebben het nog nooit geprobeerd. Ze hebben alleen het stereotype overgenomen.
Mijn lezingen gaan daarom bijna nooit over technologie. Ze gaan over wat je ermee kunt betekenen. Zodra dat kwartje valt, zie je de energie in de zaal omslaan. Ik vertel ook met trots over mijn billboardmomenten, het spreken op grote podia en hoe ik mijn creativiteit uit de fotografie nog steeds kwijt kan in mijn werk. Juist dat maakt mij uniek.
Wat moeten organisaties concreet doen om meer vrouwen aan te trekken én te behouden in techfuncties?
Stop met alleen aan de voorkant sleutelen. De meeste organisaties zetten alles op werving. Mooie vacaturetekst, foto met diverse gezichten, klaar. En dan vertrekken diezelfde vrouwen twee jaar later weer.
Werving is het makkelijke deel. Behoud is het echte werk.
Herontwerp de rol, niet de vrouw. Kijk of de functie zelf ruimte biedt, in plaats van vrouwen te trainen om te passen in een systeem dat niet voor hen is gebouwd.
Geef sponsoring, geen mentoring. Een mentor geeft advies. Een sponsor noemt jouw naam in de kamer waar de beslissingen vallen, terwijl jij er niet bij bent. Dat tweede laat carrières groeien.
En maak succes zichtbaar. Wie stroomt door? Wie trekt een mooi project? Wie maakt promotie? Laat het zien. Anders blijft doorgroeien iets wat je alleen anderen ziet doen.
Steeds meer vrouwen stappen vanuit andere beroepen over naar tech. Wat zegt dat over de toegankelijkheid van de sector?
Dat de drempel altijd al lager lag dan we dachten. Alleen stond de deur op een kier en wees niemand hem aan.
Ik ben zelf het levende bewijs. Ik kwam uit de fotografie. Geen technische opleiding, geen diploma dat me toegang gaf. Wat ik meebracht waren vaardigheden die niemand tech noemde: luisteren, vertalen en mensen meekrijgen.
Precies die vaardigheden blijken goud waard in tech. En met AI erbij telt je achtergrond nog zwaarder mee dan je technische bagage.
Dus wat zegt dat over toegankelijkheid? De sector was nooit ontoegankelijk qua talent. Hij was ontoegankelijk qua beeld. En dat beeld is eindelijk aan het kantelen.
Welke tip heb je voor vrouwen die willen doorgroeien in tech? En welke rol kunnen mannen daarin spelen?
Voor vrouwen: wacht niet tot je je honderd procent klaar voelt. Dat moment komt niet. Mannen solliciteren op een rol als ze de helft van de eisen kunnen afvinken. Doe dat ook. De rest leer je onderweg, net als iedereen.
En zoek geen mentor, zoek een sponsor. Iemand met invloed die jouw naam laat vallen als jij niet in de kamer bent.
Voor mannen: dat is precies de rol. Wees die sponsor. Gebruik je positie om deuren te openen, niet alleen om advies te geven. Sta een keer je spreektijd af. Draag iemand voor die je normaal niet zou noemen.
Gelijkheid in tech gaat niet lukken als vrouwen het in hun eentje moeten regelen. Dat is ook nooit de bedoeling geweest. De mensen met de meeste invloed hebben de meeste ruimte om iets te veranderen. En dat zijn in tech helaas nog vaak mannen.
Over Femke Cornelissen
Femke Cornelissen is Chief Transformation Officer en Chief Copilot bij Microsoft-partner Wortell, waar zij organisaties strategisch begeleidt bij AI-adoptie en digitale transformatie. Met haar jarenlange expertise slaat zij de brug tussen complexe AI-technologie en een mensgerichte, impactvolle werkwijze op de moderne werkplek. Daarnaast is zij Microsoft MVP en de drijvende kracht achter Dutch Women in Tech, een snelgroeiende beweging die vrouwelijke techprofessionals met elkaar verbindt en inspireert. Als spreker, podcaster en blogger deelt zij wereldwijd haar visie om AI en technologie toegankelijk te maken voor iedereen.
