Zondagmiddag met een fluitje om de nek, oortje in en mijn gele shirt aan. Dames 1 hockey. 1e klasse en de spanning hangt er al voor de afslag van af. En met veel plezier fluit ik samen met mijn collega scheids de wedstrijd aan. Want eerlijk gezegd vind ik dameshockey leuker om te fluiten dan heren. Soepeler. Technischer ook, als je goed kijkt. Wat ze misschien missen in pure kracht, maken ze meer dan goed in samenspel. Het is minder botsen en meer denken. En dat is als scheidsrechter een stuk aangenamer werken.
Elke keer als ik ergens een ICT-congres, een vakblad of een LinkedIn-tijdlijn langs zie komen, duikt hetzelfde thema op: vrouwen in tech en iedereen vindt dat het er te weinig zijn. Slechts 19 procent van de ICT’ers in Nederland is vrouw. Schandalig natuurlijk en er is direct actie vereist. Aan de slag met een Taskforce, zet een Benchmark en weer een nieuwe Campagne. Die weer helemaal niet uit gaat halen.
En dan? Dan kijken we allemaal tevreden en gaan we door met onze dag.
Ik ga even iets zeggen wat niet populair is: misschien is dat percentage niet het probleem. Misschien is de discussie zélf het probleem.
Want ik hoor niemand roepen dat er meer mannen in de kinderopvang moeten komen. Of meer mannen in de verpleging. Of meer vrouwen in de bouw. We accepteren keuzes die mensen maken — totdat ze een laptop openklappen. Dan ineens is elke vrij beroepskeuze een maatschappelijk vraagstuk.
Nu werk ik samen met HP van Tilburg. Die mij gekscherend een ADHD’er noemt. En ik noem hem dan weer een Autist.
We discussiëren elkaar regelmatig de tent uit. Dan zijn we het diepgrondig oneens. Soms is dat hilarisch, soms frustrerend, maar altijd productief. HP ziet patronen die ik oversla en de lange termijn. Ik zie kansen nu die hij ordent tot ze koud zijn geworden. En dan altijd op het meest onverwachte moment zijn we het ineens eens. En dan zijn we allebei even verrast.
Dát is diversiteit. Niet het soort waarbij je kijkt naar wat iemand is, maar het soort waarbij je kijkt naar hoe iemand denkt. Hoe iemand de wereld anders ziet. Hoe iemand je scherp houdt.
Juist de wrijving tussen twee totaal verschillende mensen maakt een team sterk.
Het wrange is: de discussie over vrouwen in tech gaat zelden over dat soort diversiteit. Ze gaat over aantallen en over percentages. Over het gevoel dat een sector completer is als de demografische verdeling klopt op een spreadsheet.
Maar ik ken genoeg teams met een keurige man-vrouwverhouding die denken als één persoon. En ik ken samenwerkingen tussen een ADHD’er en een Autist die de markt op z’n kop zetten.
De vrouwen die ík ken in de ICT, en het zijn er meer dan 19 procent doet vermoeden, zijn daar niet ondanks de sector. Ze zijn er omdat ze het willen. Omdat ze er goed in zijn. Omdat ze er op kicken. Niet omdat er een taskforce was. En misschien, heel misschien, moeten we die vrouwen een groter podium geven. Niet als voorbeeld van goed diversiteitsbeleid, maar omdat ze gewoon verdomd goed zijn in wat ze doen.
Zondagmiddag, we zijn 4 kwarten en anderhalf uur verder en ik blaas hard het eindsignaal. TUUT TUUUT TUUUUUUUT. De thuisploeg wint met 3-1. Ze lopen een ererondje, lachen, en pakken samen met de tegenpartij een biertje of een witte wijn.
Want weet je wat het is? Een ADHD’er en een Autist die samen een bedrijf bouwen, een vrouw die op haar 32e besluit om te gaan coderen, een damesteam dat heren-1 tactisch de les leest; ze hebben allemaal één ding gemeen:ze doen het niet omdat een taskforce het wenselijk vond. Ze doen het omdat het van henzelf is. Dát is het enige percentage dat telt.
Richard Bordes is Lawaaimaker in de ICT, Radio Maker, presentator en Co-Founder van PeopleWorkTechnology.com
